Renzo Truwant is een rasechte Koksijdenaar en ook hij mag zich sinds juni officieel garnaalvisser te paard noemen. Nog straffer: 2 van zijn 4 kinderen stapten intussen mee in het verhaal, want Amalya (21) en Tybeau (18) volgen momenteel de opleiding tot paardenvisser.

Deel op

En ook Renzo is een ondernemer - samen met zijn vrouw Daisy runt hij Eetboetiek StoelezVous in Koksijde-Dorp.

Tij-dingen: Hoe voelt het om nu een 'echte' paardenvisser te zijn?

Renzo Truwant: ”Ik ben er wel trots op, zeker omdat ik hier geboren en getogen ben. Ik zie het een beetje als erkenning geven aan m'n eigen gemeente. En omgekeerd ook, ik heb nu het gevoel dat ik Koksijde vertegenwoordig. Een hele eer."

T-d: Je begon op vrij late leeftijd?

Renzo: “Inderdaad, ik ben 45 en startte pas 2 jaar geleden met dit avontuur. Samen met m'n paard Cliff, toen 2 jaar oud. Ik was al als jong kereltje 'bezeten' van boerenpaarden en keek ook altijd met bewondering naar de garnaalvissers te paard. Naarmate ik ouder werd, kreeg ik steeds meer appreciatie voor het vissen zelf. En via o.a. mijn schoonbroer maakte ik kennis met garnaalvissen te voet. Tijdens de periode dat ik restaurant 't Blekkertje uitbaatte, ging ik af en toe mee met Günther Vanbleu. Ik droomde er toen soms van om paardenvisser te worden, maar ik plakte er geen termijn op. Enkele jaren geleden gaf Daisy (zijn vrouw, red.) de doorslag. Ze zei dat ik er niet te lang meer moest wachten als ik het echt wilde doen."

T-d: Welke uitdagingen mag je niet onderschatten als paardenvisser?

Renzo: “Je moet veel tijd vrijmaken, je bent al snel 8 uur kwijt per sessie. En het is een financiële investering, je koopt een paard en kar. Kostenplaatje? Reken op minstens enkele duizenden euro. Je moet je paard ook ergens kunnen stallen. Zeker als je kinderen ook mee op de kar springen…Tybeau gebruikt ons paard Bertje en de paarden in het Educatief Centrum Het Trekpaard - bij Dominique Vandendriessche van wie hij ook opleiding krijgt. Amalya heeft haar eigen paard, Elexir, samen zijn ze in opleiding bij Thomas Vanmassenhove."

T-d: Waarom duurt die opleiding zo lang?

Renzo: “Het grootste deel van de tijd breng je door met je paard. Je moet een band creëren, elkaar blindelings vertrouwen. Je paard moet ook de zee leren kennen, rustig leren blijven in alle omstandigheden. En ook de vissers moeten leren wanneer ze moeten vertrekken, waar de banken liggen, hoe snel de zee terugkeert na laagwater. Als paardenvisser bouw je voortdurend kennis op, over de gevaren zoals onderstromingen. De meest ervaren vissers weten ook waar en wanneer je moet vissen om de meeste garnalen te vangen."

T-d: Wat maakt paardenvisserij zo uniek?

Renzo: “Zoals gezegd, de connectie met je paard en ook de natuur. Nergens ter wereld ervaar ik meer rust dan op m'n paard. En ik besefte op voorhand niet dat ik zo'n band zou krijgen met m'n paard. Ook de sfeer in de groep vind ik een pluspunt, we komen minstens 3 keer samen per jaar al is dat in de praktijk veel meer, we zijn een vriendengroep.”

T-d: Naar wat kijk je het meeste uit?

Renzo: "Dat ik mag meedoen aan de gemeenteritten, niet meer als begeleider - maar als officieel erkende paardenvisser. Het zorgt toch voor extra voldoening. En natuurlijk ook de Garnaalfeesten en de stoet, ik voel al een beetje gezonde stress. Het is toch een officieel moment. Sinds de erkenning van Unesco (de garnaalvisserij te paard in Oostduinkerke, red.) zijn er toch extra voorwaarden tegen dat je een 'echte' paardenvisser bent. Vroeger zag je ook garnaalvissers aan Ster der Zee, maar strikt genomen telt dat niet mee."

T-d: Je kinderen doen het ook. Vanwaar die aantrekking, want het blijft toch een tijdrovende hobby?

Renzo: "Het is dat of gaan snowboarden, zeker? (lacht) Het moeilijkste blijft: tijd vinden. En als je dan eindelijk de tijd vindt, moeten de omstandigheden goed zijn: het moet bv. laagwater zijn. Je kan niet naar zee wanneer het je uitkomt. Meestal ga ik 1 keer per week op pad. En als ik geluk heb, kom ik aan 2 tot 3 keer. Omgekeerd geldt hetzelfde: soms komt het niet uit en zit ik 2 tot 3 weken op mijn honger. Dan kan dat op m'n humeur werken. Waarom we die moeite doen? Het geeft rust en een enorme voldoening om op je paard te zitten. Als je samen met je paard garnalen uit de zee kan halen, geeft dat toch een ander gevoel dan met een boot (met motor)."

T-d: Wat heeft je het meest verrast?

Renzo: "Dat je volledig afhankelijk bent van je paard. En het ene dier leert sneller dan het andere. Ideaal is ook dat ze via Educatief Centrum Het Trekpaard al eens kunnen proeven. Bertje, het paard van mijn zoon Tybeau , gaat al mee op ritjes van anderhalf uur. Dat is een ideale leerschool."

T-d: Is het soms niet te lastig?

Renzo: "Uiteindelijk doet je paard het meeste werk, dus het valt mee. Je moet wel mobiel zijn, om op en van je paard te geraken. Ik begrijp dat dat minder evident is voor m'n oudere collega's. Cru gezegd, het vissen zelf is een rustperiode. Het meest lastige is de duurtijd en de voorbereidingen. Maar ik slaap wel elke keer goed als ik eerder die dag ging vissen."

T-d: Garnaalvissen te paard komt romantisch over.

Renzo: "Dat klopt. Deels is het juist, want de band met je paard is zo hecht, dat had ik niet voor mogelijk gehouden. Geloof me, niet iedereen moet je zomaar op één van onze paarden laten zitten. En zeker in zee is wederzijds vertrouwen heel belangrijk. Natuurlijk moet je veel tijd en energie investeren."

T-d: Leert het je vertragen?

Renzo: "Zeker! Ik vind dat net één van de grootste troeven. Alles moet tegenwoordig digitaal en vooral snel gebeuren. Wat wij doen, is eigenlijk het omgekeerde. We nemen urenlang de tijd om samen met ons paard in de Noordzee op zoek te gaan naar garnalen. Ik geniet enorm van die traagheid, precies alsof de wereld op pauze staat. In mijn professionele leven (als zaakvoerder van StoelezVous, red.) en ook met het gezin vliegt de tijd voorbij, maar op zee kan ik temporiseren."

T-d: Wat is je lievelingsgerecht met garnalen?

Renzo: "Ik heb er zelfs 2. 's Zomers kies ik voor 'meke-sla', een kropsla met garnaalkroketten. Wat nog? Een lauw, gekookt eitje, goede (vastkokende) aardappelen, verse mayonaise en een lekkere vinaigrette. Geef toe? Kan je niet mee missen. Tijdens de winter ga ik voor karnemelksmeus: verse garnalen, puree, bieslook, een gepocheerd ei en 'een goeie draai' van de pepermolen. Als aperitiefhapje ga ik voor een witloofstronkje met garnalen en mayo. Simpel, maar verrukkelijk."