Epilepsie bestaat in veel vormen en ook de ernst varieert van persoon tot persoon. Wist je dat 1 op 100 landgenoten lijdt aan epilepsie?
Op maandag 9 februari (internationale epilepsiedag) steken we mensen met deze aandoening een hart onder de riem.
Claire Vanfleteren wil niet weten van een slachtofferrol. "Er zijn ergere dingen in het leven, ik wil geen medelijden opwekken." Haar man, Luc Vanackere, bevestigt, maar nuanceert. "Het is wel zo dat er soms misverstanden zijn - zeker als iemand een aanval krijgt." Een normaal leven met epilepsie is in de meeste gevallen zeker mogelijk, op enkele beperkingen na."
Gedichten
Het koppel komt al sinds 2006 naar hun tweede verblijf in onze gemeente. Zij is artistiek aangelegd, schrijft gedichten en maakt kunst. "Het komt wat cru over", zegt Luc, "maar bij een aanval heeft Claire er geen last van. Ze beseft het pas achteraf, wanneer ze weer bij haar positieven is."
Claire: "In het begin had ik het moeilijk om het te plaatsen. Het heeft ook een tijdje geduurd tegen dat we beseften wat er aan de hand was. Eerst was er schaamte na elke aanval. Het ligt niet in mijn aard om zomaar alle aandacht op te eisen, maar ik weet nu dat ik er niets kan aan doen. We dramatiseren niet en bekijken het rationeel. Ook mijn kinderen gaan er rustig mee om, ze praten zelfs gewoon voort als ik een aanval krijg. (glimlacht)"
Luc: "De 'juiste' diagnose bleef uit, omdat Claire pas een eerste aanval had op haar 52e. Door enkele toevalligheden, werd ze uiteindelijk toch grondig onderzocht. Claire werd tijdens een opname van 24 uur geanalyseerd en kreeg 'gelukkig' een aanval. Dan wisten we officieel hoe laat het was. We beschouwen die epilepsie gewoon als een 'ambetantigheid' – zo lukt het om ermee om te gaan. Alleen als ze tijdens haar slaap een aanval heeft, schrik ik, omdat ik dan plots wakker wordt door enkele rake klappen. Eigenlijk moet ik mij vooral bezighouden met de omstaanders om ze gerust te stellen of ervoor te zorgen dat ze de hulpdiensten niet bellen."
Claire Vanfleteren is kunstzinnig en schrijft graag gedichten. Ook over epilepsie. In het kader van Poëzieweek 2026 (29 januari t.e.m. 4 februari) een passage uit haar werk.
Epilepsie
De verlichting valt uit,
het geluid verstomt.
De eens zo hevige spraakwaterval
delft het onderspit met eeuwige stilte.
Elastisch val ik op de grond,
als een broos poppetje met een wit gezicht
waar haast alle leven is weggesijpeld.
Alleen het hart klopt nog.
De toevoer van lucht wordt niet onderbroken,
heeft het soms moeilijk
maar de luchtfilter doet zijn werk naar behoren.
Het hoopje mensenvlees wordt in de goede zijdelingse houding gelegd.
Nu wachten of de pruttelende motor van het bewustzijn weer zal opstarten.
Seconden worden minuten en minuten kunnen lang duren.
Dan gaan de ogen van de ziel open, maar beseffen nog niet wat ze zien.
Enkele seconden later, begint alles weer normaal te draaien.
Ook naar aanleiding van de start van het nieuwe jaar kroop Claire in haar creatieve pen:
Vergeet het verleden
Beleef het heden
Kijk uit naar de toekomst
Het nieuwe jaar komt.
Geluk en vrede is onze wens
Voor iedere mens.
Tij-dingen: Hoe reageer je als Claire een aanval heeft?
Luc: "Ik ben het gewoon. Omstaanders schrikken soms, logisch ook, want je zou denken aan een hartfalen of een beroerte. Zoals ooit gebeurde: een knappe buurman paste zo eens hartmassage toe, Claire vond het achteraf vooral jammer dat er geen mond-op-mondbeademing aan te pas is gekomen… Door de jaren heen heb ik soms een vermoeden wanneer er een aanval zou kunnen volgen. We ontdekten het toen Claire kort door de benen ging en terug opstond - toen vermoedden we dat gewoon om een bloeddrukval ging. Later evolueerden die aanvallen wel, met op het hoogtepunt meerdere per dag, en gepaard met spastische bewegingen. Gebeurtenissen lokken het soms uit en ik merk het als ze wat nerveuzer rondloopt."
T-d: Hoe ziet een dag er voor jou uit?
Claire: "Zoals iedereen. Ik leef alsof ik geen epilepsie heb. Ik mag niet met de auto rijden of reizen met het vliegtuig. Maar afgezien daarvan ondervind ik geen echte hinderpalen. Het moeilijkste is dat ik niet weet wanneer ik een aanval zal krijgen."
Luc: "Ik hou een lijst bij waarop ik de tijdstippen, duurtijd en andere indicatoren noteer. Zo kan ik een paar voorzichtige conclusies maken."
Aan de vooravond van de lente stuurde Claire nog 3 gedichten naar de redactie van Tij-dingen. Lees ze hieronder en geniet mee.
Paasgedicht
In de lentezon, zo helder en klaar,
komt het paasfeest, jaar na jaar.
Kleurrijke eieren, verstopt in het gras,
zoeken we samen, vol vrolijk geplas.
De paashaas springt, zo blij en snel,
met een mand vol lekkernijen, een heus festijnspel.
Kinderen lachen en rennen door het groen,
de lucht gevuld met de geur van bloemen,
aangenaam en schoon.
De tafel gedekt met lekkers en zoet,
familie verzameld, de sfeer die goed doet.
Met warme knuffels en liefde gedeeld,
wordt de paastijd waarlijk gevierd en geheeld.
Lente brengt hoop, nieuw leven ontwaakt,
met bloemen en kleuren die niemand verzaakt.
Pasen, een feest van vreugde en pracht,
verlicht ons hart, als een stralende nacht.
De dagen worden langer, de wereld ontwaakt,
de liefde en vreugde die niemand ontzegt.
Samen vieren we het leven, zo kleurrijk en fijn,
met Pasen in ons hart, als een gouden schijn.
**
Lente komt eraan
De winter wijkt, de dagen worden licht,
De lente komt, een stralend nieuw gezicht.
Bloemen bloeien, kleuren in het veld,
De geur van frisheid die ons hart herstelt.
De vogels zingen hun vrolijke lied,
In elke tak ontstaat een nieuw gebied.
De zonnestralen dansen op het meer,
De wereld ontwaakt, het voelt niet zwaar meer.
Lammetjes dartelen in de groene wei,
De wind waait zachtjes, maakt ons blij.
De bomen dragen knoppen van nieuw leven,
De lente komt, een seizoen om te beleven.
De lucht is blauw, de wolken drijven traag,
De aarde zucht, verlost van wintervlaag.
Een nieuwe start, vol hoop en zonneschijn,
De lente komt, laat ons samen zijn.
**
Ode aan Koksijde
Aan de kust van de Noordzee, zo wijd en vrij,
ligt het charmante Koksijde, een parel dichtbij.
Met golven die zingen hun eeuwig lied,
en zand dat fluistert, die een zachte melodie biedt.
De vuurtoren houdt de wacht in de nacht,
zijn lichtstraal als gids in de duistere pracht.
De vissersboten wiegen zachtjes heen en weer,
hun netten vol verhalen van de zee keer op keer.
In de duinen, hoog en trots, een zee van gras,
waar de wind speelt met dromen, als een zachte bladerenplas.
De geur van zout en vrijheid vult de lucht,
een plek van rust, een stille zucht.
De zonsondergang schildert de hemel rood en goud,
een canvas van kleuren, zo warm en zo oud.
De zee zoent de kustlijn, een eeuwig spel,
waar de tijd stilstaat in een magisch tafereel.
Koksijde, jouw charme is als een zoete droom,
waar de zee fluistert en de golven stromen.
Je bent een toevluchtsoord aan de oceaanrand,
een plek van wonderen, in het zachte zand.
Hier vind je vreugde in de kleinste dingen,
waar de natuur en de mens harmonieus zingen.
Koksijde, aan de Noordzee, een plekje zo fijn,
je schoonheid en rust zullen altijd de mijne zijn.
