“Vrijdag visdag is vrijdag frietdag geworden.”

Johan Legein startte Le Breton op 1 april 1994 (geen grap). Zijn grootvader was visser en zijn grootmoeder had strandcabines op het strand van De Panne. De link met de zee was dus snel gelegd. Toen waren er nog 26 schepen in Nieuwpoort en een 30-tal in Oostende. Dat zegt al genoeg over wat er sindsdien veranderd is.

Johan fileert al direct één hardnekkig misverstand: dat vis duur is. "Veel mensen kopen zalm in de supermarkt voor 7 euro. Dat is al gauw 40 euro per kilo. Mijn collega's en ik zitten daar zeker onder."

Le Breton verkoopt geen tilapia, pangasius of victoriabaars. Alleen Noordzeevis of vis uit Noord-Europa.

"Koud water geeft meer smaak en een kleinere transportafdruk dan vis uit containers van Azië." Een vaste topper in de winkel is hun paella rich, royaal gevuld met zeevruchten en telkens vers bereid.

“Vrijdag visdag is vrijdag frietdag geworden.” Bij toeristen merkt hij wel nog een echt vakantiegevoel rond vis. Zij eten aan zee gretig vers, terwijl locals eerder seizoensgericht kopen en toeslaan wanneer een soort op zijn best en betaalbaar is, zoals garnalen in september.

De echte viseters van vroeger zijn verdwenen. "Nu moeten het filets zijn en zijn graten een probleem." Maar er is hoop. "Als Jeroen Meus pieterman klaarmaakt tijdens Dagelijkse kost, stijgt de vraag gegarandeerd de dagen erna. Dat werkt."

Vis moet betaalbaar blijven

De soorten verschuiven ook. Kabeljauw en schelvis trokken naar het noorden, in hun plaats kwamen zonnevis en inktvis. "Vroeger werden die sporadisch aangeboden." De garnalensector wankelt. "Vroeger hadden we 4 of 5 schepen in Nieuwpoort en een 10-tal in Oostende. Die zijn nu verdwenen, gesloopt of verkocht."

Zijn grootste zorg?
"Een betaalbaar stukje vis voor iedereen vinden wij een basisrecht."

>> Op de foto (rechts) bovenaan zie je Charlotte Legein.