Dans als verzet tegen de Iraanse dictatuur

Nastaran Razawi Khorasani danst voor iedereen die dat niet mag. Op het podium hoor je stemmen van Iraanse choreografen en dansers die hun kunst verstoppen voor het regime. Het licht flitst. De muziek dwingt haar te bewegen, zelfs als ze wil stoppen. Net zoals Iraniërs blijven dansen. Ook al is het levensgevaarlijk.

Dit is geen gewone dansvoorstelling, maar een krachtig statement over veerkracht en de onstuitbare drang om te bewegen.

Tij-dingen: De voorstelling heet This is not a dance. Is het een dansvoorstelling of een aanklacht tegen censuur?

Nastaran Razawi Khorasani: "De voorstelling gaat over de kunstvorm 'dans' in Iran. In Iran is 'dansen/choreografie/beweging' verboden, dus het gaat zeker ook over censuur. Een (niet) gecensureerde dansperformance."

Tij-dingen: Is dansen een vorm van protest in Iran?

Nastaran: "Het is zeker een vorm van protest. Als iets je wordt ontnomen en je doet het toch, dan protesteer je. Als je geen rechten hebt zonder een duidelijke reden, dan strijd je voor je rechten. Het lichaam laat zich niet beteugelen. Mensen laten zich niet beteugelen."

Tij-dingen: Waarom is dansen verboden?

Nastaran: "Dansen en bewegen zijn geestverruimend, extatisch. Dansen laat ons voelen, het brengt ons op andere plekken en gedachten. We worden ons bewust van ons lichaam, van ons zijn en van waar we zijn. Dat wordt onderdrukt."

Tij-dingen: Er beweegt de laatste maanden veel in Iran. Ben je hoopvol voor de toekomst? Durf je nog hopen?

Nastaran: "Ik zit hier terwijl mijn mensen daar strijden en vechten voor hun vrijheid. Ik zit hier terwijl zij, zonder of met angst, hun leven geven voor vrijheid. Zij hebben hoop. Ik kan helaas niet veel doen vanhier uit, maar wel hopen. Hopen, hopen, hopen. Op vrijheid, op gelijkheid."