"Het strand is al 30 jaar onze tuin"

Vandaag is onze gemeente geen vakantieverblijf meer, maar een thuis met het Beauvarletkoor als orgelpunt. Tij-dingen bladert met Annie door een boek vol herinneringen.

Tij-dingen: Je noemt de wandelingen naar De Blaarmeersen met de dubbele kinderkoets een keerpunt?

Annie Hofman: "Ik vroeg me af of we er wel goed aan gedaan hadden om in de stad te gaan wonen zonder tuin. In de nabijheid van ons huis aan de stationsbuurt was er voor de kinderen, Tim en Tina, geen plek om te spelen. Misschien zouden we dan beter ons huis verkopen en naar de rand trekken? Maar aangezien ik elke dag naar Brussel moest met de trein, was de stationsbuurt van Gent wel ideaal. Een heel goede buurt om te wonen, trouwens."

T-d: Wat was het beslissende moment tijdens dat weekend in de Twenty-one? Toen wisten jullie: het wordt Koksijde?

Annie: "Toeval of niet. De kinderen sliepen er veel beter. Al onze ontspanning aan zee beleven, leek me plots een goede oplossing. Hier is meer ruimte, goede lucht en genoeg natuur. Mijn man, Serge Tuerlings, had roots in Koksijde, de keuze lag dus voor de hand. Misschien wel wat complex als oplossing, want op vrijdagavond was het snel inpakken en wegwezen. Om files te vermijden, keerden we pas op maandagochtend terug, voor dag en dauw. Eerst werd ik gedropt aan station Gent-Sint-Pieters, dan zette Serge de kinderen af aan school en daarna de bagage thuis… Maar we hadden het er alle 4 en voor over, we waren het snel gewoon."

T-d: Jouw man kende de streek al van zijn kindertijd - bij zijn grootmoeder in de Smeyerslaan?

Annie: "Helaas hebben noch Serges moeder, Marie-Jeanne Maréchal, noch Serges grootmoeder, Zénobie Geldof, geweten dat we ons in hun dorp settelden. Voor Serges zussen lag dat anders. Als zij langskwamen, wilden ze absoluut nog een kijkje nemen in de Jan Pootlaan, naar het huis waar mijn schoonmoeder woonde, en naar de Smeyerslaan, waar ze ook alle schoolvakanties hadden doorgebracht. Voor Serge en ikzelf was Sint-Idesbald eerder een nieuw begin, met kleine kinderen wandelen, op het strand, met nieuwe buren en nieuwe vrienden."

T-d: Je hebt een hele doos strandfoto's. Welk moment springt er voor jou uit?

Annie: "Ik heb zoveel prachtige herinneringen. Maar de eerste die in mijn hoofd opduikt, is de iglo gemaakt op het strand in Sint-Idesbald. De kinderen konden nog niet stappen, het was januari 1997. De golven die aanspoelden, bevroren vrijwel direct, waardoor er veel ijs gevormd werd aan de branding. O ja, de iglo werd gebouwd door 'de zonen 'van Rodeo-uitbaters Els en Rik;, Ward en Toon.Recenter: De Orka ‘Reveil’, in oktober 2023. Ik hoorde op het radionieuws dat er een orka gespot was in Koksijde. Ik keek naar buiten en zag zijn vinnen op en neer gaan. Uiteraard hielden we hem heel de tijd in het oog tot hij helaas aanspoelde en overleedstrandde. Trouwens, ik heb ook herinneringen aan potvis Valentijn van Sint-André, in 1989. Toen woonden we hier nog niet, maar mijn schoonmoeder wel. We gingen kijken, samen met tienduizenden anderen. Wat een stank, zeg. En nog een derde herinnering: de Stoel (toen nog onderdeel van het VRT-programma 1.000 zonnen) stond in 2011 aan Ster der Zee. Op de foto zie je ons 4, samen met 2 buurmeisjes. Het mee te nemen voorwerp was een valies. Er daagden toen 183 mensen op."

T-d: Wat is er in die 30 jaar het meest veranderd?

Annie: "Wij zeggen regelmatig tegen elkaar: moest ‘mamy’ Baaltje nu terugzien - ze overleed in 1994 - ze zou niet veel meer herkennen. Onze gemeente is zo fel veranderd. Veel gebouwen zijn afgebroken, o.a. ook het vissershuisje waar grootmoeder Zénobie woonde. In de plaats kwamen veel grote appartementsgebouwen. In de toeristische zone is Frans steeds meer de voertaal. In ons gebouw is de overgrote meerderheid van de vaste bewoners en de tweedeverblijvers Franstalig. Dat was 30 jaar geleden anders.”

T-d: Jullie tweeling groeide op bij scouts Zeedustra, van kapoentje tot leiding. Wat betekende die scoutstijd voor hen?

Annie: "Heel veel. Hier in de scouts ging het nog wat wilder aan toe dan in een stad en ze hebben zeker hun plan leren trekken en heel veel geravot in de duinen, aan zee en op kamp. Zij - en ook wij - hebben een massa jonge mensen en hun ouders leren kennen. Voor de Jamboree in Zweden in 2011, bijvoorbeeld, hebben wij samen met andere scoutsouders, Nicole Willaert, Kaatje van Topcars Koksijde en de vader van Jacob Beele, een ontbijtactie op het getouw gezet. En… mijn dochter Tina Tuerlings leerde in de scouts ook haar man kennen, de jongste zoon van 'de Vandickes' uit de Bloemenstraat in Koksijde. Hun relatie begon in 2013, 10 jaar later zijn ze getrouwd. 3 maanden geleden kregen zij een dochtertje."

T-d: Sinds corona wonen jullie alleen in Koksijde. Wat gaf de doorslag?

Annie: "Dat was al veel langer het plan, maar zo lang ik in Brussel werkte, ging het niet. Tijdens corona mocht ik 100 procent van thuis uit werken – vanuit ons appartement in Koksijde. Daarna nam ik verlof op en vanaf 2022 kon ik met pensioen. Mijn man Serge verplaatste al veel eerder zijn werkbasis naar Koksijde. Hij heeft een bedrijfje in het bedrijvenpark rechtover het militair domein. Hij werkt vooral voor buitenlandse klanten, dus de vestigingsplaats maakte niet zoveel uit."

T-d: Je kinderen zijn intussen het huis uit. Hoe voelt Koksijde nu, met een leeg nest, vergeleken met de drukke gezinsjaren?

Annie: "Het is al een hele tijd rustiger hoor, want de kinderen zijn intussen al bijna 9 jaar de deur uit. Ze vertrokken beidenop een maand tijd. Het legenestsyndroom heb ik op een korte tijd moeten verwerken. Eens voltijds gesetteld, kon ik me hier engageren bij Beauvarletkoor Koksijde, iets wat ik 10 jaar eerder wilde doen, maar dat lukte toen niet omdat de repetities op maandagavond plaatsvinden. Ik doe ook al 4 jaar vrijwilligerswerk: Nederlands babbelen met mensen die hun Nederlands willen verbeteren.Serge is nog steeds druk bezig met zijn zaak. Wij huren al vele jaren een strandcabine, wat ook contacten met zich meebrengt. En verder is het genieten van de zee die alle dagen anders is."

T-d: Heb je een favoriete plek in Koksijde?

Annie: "Ik ben geen kerkganger, maar door op te treden met het Beauvarletkoor, leerde ik de kerkgebouwen waarderen. Uiteraard is de O.L.V.-Ter Duinenkerkdé grote blikvanger, maar ook het interieur van de kerk in Koksijde-Dorp is prachtig en ik hou ook van de glasramen en de neogotische stijl van de Sint-Niklaaskerk in Oostduinkerke. Zelfs het kerkje van Sint-Idesbald loont de moeite om binnen te lopen, met het ronde bakstenen plafond."