Expo 'Fou d'eau': "ik ben zot van de Noordzee"

Dit voorjaar kan je zijn werken zien in Koksijde-Bad. Op de 3e verdieping in het gemeentehuis - tijdens de expo Fou d'eau. De cirkel is dus rond. "Het is een eer dat ze hiervoor aan mij hebben gedacht."

Het atelier van Jean-Pierre springt direct in het oog wanneer je indraait in de Schepensstraat. En als je binnenkomt, zie je direct: hier woont een vakman. Tientallen werken leunen tegen de muur of hangen op. Het ruikt er ook naar verse verf. "Kunstenaar zijn, het is een stiel", merkt Jean-Pierre tussendoor op.

Zijn 'echte' thuis ligt op slechts een paar 100 meter van het atelier. "Ik kan niet anders dan met de fiets naar het werk komen", lacht de artiest die ondanks zijn respectabele leeftijd nog steeds fit oogt. "Leeftijd is maar een getal. Ik ben vooral dankbaar dat ik mezelf al ruim 5 decennia voltijds beroepskunstenaar mag noemen."

Tij-dingen: Voor de jonge lezers. Stel jezelf eens kort voor.

Jean-Pierre Zinjé: "Oei. Dat is moeilijk om zo over mezelf te praten. Zijn de mensen geïnteresseerd in het privéleven van mij? Ik ben trots op mijn 2 kinderen, mijn dochter woont en werkt in Sardinië en mijn zoon pendelt tussen Oostende, Antwerpen en de rest van het binnen- en buitenland als privépiloot. Voor de rest staat mijn leven al heel lang in het teken van kunst maken. Ik tekende en schilderde al graag tijdens mijn jeugdjaren en rond mijn 30e durfde ik de sprong wagen om het als beroepskunstenaar te proberen. Mijn kinderen waren al een beetje ouder, het risico was dus iets beperkter. Gelukkig pakte die keuze goed uit."

T-d: Als je hier binnenstapt, kan je er niet naast kijken: de zee is je grootste inspiratiebron. Je brak ook door dankzij je aquarellen met zeezichten.

Jean-Pierre: " Zeker onze 'eigen' Noordzee vind ik iets speciaal. Altijd anders. Vroeger schilderde ik ook over andere dingen, zoals de vrouw - maar de zee neemt inderdaad de meest prominente rol in. Ik werk ook graag op groot tot heel groot formaat."

T-d: Sinds kort werk je met acrylverf, waarom?

Jean-Pierre: "Ik had de behoefte om mij uit te drukken op doek. Dat lukt niet in aquarellen. Het is niet aan mij om het over andere artiesten te hebben, maar voor mij is het altijd belangrijk geweest om de juiste technieken te gebruiken. Als je het aan mij vraagt, is waterverf iets voor op papier. Het zal misschien aan mij liggen, maar kunstenaars mogen soms wat meer perfectionist zijn. Waarmee ik geen oordeel wil vellen over iemand anders, laat dat duidelijk zijn."

T-d: Wanneer vind je een kunstwerk geslaagd?

Jean-Pierre: "Moeilijke vraag. 'Mooi' vind ik een leeg begrip. Een werk is geslaagd - voor mij - als het de aandacht trekt. Het moet overtuigen, visueel tastbaar zijn. Je moet iets voélen. Bekijk het zo: als iemand een kunstwerk weghaalt, moet het een leegte achterlaten. Een basisvereiste is natuurlijk dat de kunst technisch perfect moet worden uitgevoerd, maar soms kan een werk 'te afgelikt' zijn. Dat is moeilijk om uit te leggen, meer een subjectief iets. Bij mij maakt een goed werk iets los, een bepaalde intensiteit die door mijn lichaam loopt."

T-d: Hoe kwam Gemeente Koksijde terecht bij jou voor deze expo?

Jean-Pierre: "Goede vraag, dat weet ik eigenlijk zelf niet zo goed. Ik denk dat ze mij wel kennen, zeker? (lacht) Even serieus, ik vermoed dat het gekozen evenemententhema van 2026, het jaar van de visserij, een rol speelt. Maar het is natuurlijk ook een blijk van erkenning en dat doet deugd. Het is cultuurmedewerker Astrid (Bonduel, red.) die mij contacteerde. Met haar ervaring en kennis - bij o.a. EMERGENT - beschouw ik het als een compliment dat zij mijn werk hoog inschat. Waarom ik denk dat het werk 'Een gitzwarte stormzee' haar persoonlijke favoriet is? Zoiets kan je niet objectief beantwoorden, dat vraag je best eens aan haar."

T-d: Deze tentoonstelling wil een 'andere' Zinjé tonen. Volg je die logica?

Jean-Pierre: "De omslag naar acrylverf is al een relatieve nieuwigheid. Deels uit noodzaak, aquarel werd fysiek erg zwaar. Als je dat goed wil doen, moet je weerszijden 'nat' maken en op papier leggen. Ik moet niet uitleggen dat je dan ook weinig foutenmarge hebt en snel genoeg moet zijn."

T-d: Met de tentoonstelling klaag je plasticvervuiling aan.

Jean-Pierre: "We mogen ons eigen belang niet overschatten, dat geldt ook voor mezelf als kunstenaar. Het is niet dat ik nu plots als grootse activist een bepaalde rol wil opeisen. Mijn boodschap is simpel: probeer gewoon de weinige dingen die je kan doen en die weinig moeite kosten, toe te passen. Er zijn bepaalde regels, pas die gewoon toe. Ik ga niet op de barricaden staan zoals Greta Thunberg, maar er moet iets gebeuren. Ik hou van de zee en het baart me zorgen dat er zoveel microplastics ronddrijven. Met de reeks 'Ocean's Plastics' - acryl in combinatie met gevonden voorwerpen in plastiek - probeer ik die problematiek aan te klagen."

T-d: Er komt ook 'herkenbaar' Zinjé-werk?

Jean-Pierre: "Natuurlijk, mijn werk is sowieso vrij herkenbaar. Maar omdat ik al zo lang kunst maak als hoofdberoep, beschik ik niet meer over al mijn kunstwerken. Cru gesteld: de kunst die verwijst naar mijn verleden heb ik grotendeels verkocht. Dus zie je bij tentoonstellingen vooral hedendaagse invalshoeken. Mijn grootste verlangen? Dat mijn werk ergens blijft nazinderen. Anderzijds maak ik me niet te veel illusies. Als het nu gaat over mijn werk of de boodschap die ik wil meegeven… Maar moest er nu 1 mens toch stilstaan bij zijn of haar ecologische voetafdruk, heb ik een klein verschil gemaakt. Daar doe ik het voor. De grootse boodschap die ik wil uitdragen: geen belerend vingertje, maar wél dat we maar 1 planeet hebben. Dat verspilling niet de norm mag zijn."

T-d: Zijn er (jongere) collega's van wie je werk zou aanraden?

Jean-Pierre: "Er zijn veel getalenteerde jongeren, het is heel moeilijk om nu te zeggen wat er goed en zogezegd minder is. Ik probeer vooral naar mijn eigen stijl te kijken. Of in mijn kennissenkring: 'wie inspireerde me of welke werken raken mij?' Dan kom ik uit bij mijn goede vriend Frank De Mulder. Met hem ga ik al jaren om, we gingen jarenlang samen schilderen in het Marokaanse Essaouira, toen ook daar het massatoerisme opkwam, zagen we hiervan af. Spijtig. Prachtige herinneringen. En als ik spreek over wie mij intrigeerde - puur op basis van de lessen esthetica - in de jaren van de kunstgeschiedenis, dan kom ik uit bij meerdere namen. Moet ik 1 iemand kiezen? Jheronimus Bosch dan maar, een vernieuwer van de beeldtraditie in de middeleeuwen. De lezers moeten die naam maar eens online opzoeken. Vooruitstrevend werk. Op elk vlak. Van de huidige generatie schuif ik Sam Dillemans naar voren. Dat vind ik echt top."

T-d: Ten slotte, terug naar Koksijde. Deze lokale erkenning doet deugd?

Jean-Pierre: "Zeker. Ik ben erg vereerd. Ik doe mijn best om altijd ook die link met mijn eigen streek te behouden - maar ik mag me daar ook niet te hard aan vastklampen, omdat je dan in deze sector - vaak onterecht - wordt beschouwd als iemand die niet verder kijkt dan de eigen kerktoren. Maar vergis je niet, ik ben heel trots en verheugd dat mijn werk in het gemeentehuis mag staan."