"Artificiële intelligentie? Ik kies voor beelden die de ware staat van de natuur tonen"

Van Anne zien we haar mooiste keramische creaties. Kunst in Baaldje, het is nog steeds een geslaagd huwelijk. Tij-dingen ging langs voor een babbel met Mia in de beschermde kunstkapel – de voormalige parochiekerk blaast dit jaar 120 kaarsjes uit.

Tij-dingen: Dag Mia, stel jezelf eens kort voor.

Mia Segaert: "Ik ben 51 jaar geleden geboren in Diksmuide en ben Master in de Toegepaste Economische Wetenschappen. Daarna werkte ik 25 jaar in de vastgoed- en financiële sector, vooral in Brussel. Kunst en fotografie boeien mij al sinds mijn kindertijd. Als klein meisje kreeg ik een fototoestelletje en zo is het begonnen. 10 jaar terug startte ik met een opleiding kunstfotografie in Brasschaat en sindsdien blijf ik me bijscholen. Sinds 3 jaar ben ik professioneel kunstfotograaf na een bewuste carrièreswitch. In 2000 trouwde ik met Olivier (Esquenet) en samen met mijn kinderen Elias en Danäe woon ik in Oostduinkerke."

T-d: Hoe zou je je foto's omschrijven?

Mia: "In 3 thema's: altitude (hoogte, red.), earth en ocean. Ik fotografeer natuurlandschappen die mij inspireren en ontroeren. In mijn werk onderzoek ik hoe landschappen - door licht, compositie en abstractie - een nieuwe invalshoek krijgen. Of hoe natuurelementen evolueren in de loop der jaren. Mijn werk sluit aan bij mijn vrije tijd: reizen en kunsttentoonstellingen bezoeken. Ik ga 2 keer per week joggen op het strand. En ook tijdens onze jaarlijkse skivakantie ben ik vaak op stap met de camera."

T-d: Wat wil je vertellen?

Mia: "Mijn kunstcarrière is nog maar pas begonnen en kunst is een levenslang proces dat evolueert met de tijd. Wat ik maak, komt van binnenuit. Een manier om mezelf uit te drukken. Over identiteit, verlangen en het onderbewuste. Wanneer ik de natuur in beeld breng, probeer ik 'een staat van zijn' te tonen. Een samenkomst van vorm, kracht en stilte. Ik laat me ook leiden door beeldhouwkunst en hedendaagse architectuur."

T-d: Vorig jaar won je een prestigieuze prijs in Firenze.

Mia: "De Florence Biennale staat bekend als een toonaangevende internationale tentoonstelling voor hedendaagse kunst. De laatste dag werd de selectie - door 9 internationale juryleden - bekendgemaakt en ik kreeg de 1e prijs in de discipline 'Fotografie met Ethereal Bodies' met bijhorende bronzen medaille belegd met bladgoud. Een hele eer. Hoe ik daar ben terechtgekomen? Plots werd ik gecontacteerd door de organisatie om deel te nemen. 1,5 jaar voor de biënnale stuurde de voorzitter een e-mail waarin hij schreef dat de internationale selectiecommissie gecharmeerd was door mijn werk - te zien op mijn website en socialemediakanalen. Zo'n erkenning opent natuurlijk deuren. Zo mocht ik m'n bekroonde werk tonen in de Accademia delle Arti del Disegno, de oudste academie ter wereld, in Firenze."

T-d: Krijgen we het werk te zien in de Keunekapel?

Mia: "Zeker. Het zijn beelden die ik vastlegde in Monterosa (Aostavallei, Italië) en in de serie 'Ethereal Bodies' onderzoek ik de relatie tussen lichaam, natuur en abstractie. De met sneeuw bedekte rivier krijgt een bijna mystiek karakter. En door te spelen met licht zie je ook subtiele verwijzingen naar menselijke vormen."

T-d: Je verwijst ook in Sint-Idesbald naar de 3 thema's.

Mia: "De beelden groeien uit processen die langzaam evolueren. Geen vast gegeven, maar een toestand. Je ziet veel water, maar in verschillende gedaanten – de zee, sneeuw of zelfs als reflectie. En de maan die in stilte de getijden beïnvloedt. In combinatie met de keramische werken van Anne Mortier is er ook een link naar het Jaar van de Visserij. Onze kunst zal elkaar versterken, ook door de locatie - de Keunekapel is een speciale plek."

T-d: Elk beeld is vastgelegd op een specifieke plaats, maar onthult niet de specifieke locatie. Waarom?

Mia: "Elk beeld dat ik creëer, ontstaat op een concrete plek, maar onthult de locatie niet expliciet. Die keuze is essentieel. Door het specifieke te verhullen, deel ik een universele ervaring. Wat zichtbaar wordt, is geen plek, maar een toestand. Ik voel mij een wereldburger en dat sentiment wil ik overbrengen."

T-d: Je houdt een notitieboekje bij met citaten. Schrijf je er elke dag in?

Mia: "Soms zelfs meerdere keren. De uitspraken komen uit boeken, maar komen ook voort uit gesprekken met vrienden en kennissen of toevallige ontmoetingen. Met fotografie druk ik me uit aan de hand van beelden, maar ik vind mensen die iets goed kunnen in woorden uitdrukken inspireren. Dat raakt me."

T-d: Wat staat er de komende maanden op het programma? Ambities?

Mia: "Ik wil elk jaar 3 nieuwe plekken bezoeken en fotograferen. In maart kon je me vinden in de Alpen. Deze zomer trek ik naar Sicilië. De andere bestemming ligt nog niet vast, misschien een roadtrip aan de Atlantische kust van Portugal. 4 jaar terug werden we daar overvallen en verloor ik 2 weken met foto's - dat traject terug doen, zou me rust bieden. Op het vlak van tentoonstellen was het een boeiend voorjaar met 2 maanden Firenze, gevolgd door een deelname aan Mia Photo Fair Milan, één van de belangrijkste Europese fotobeurzen. In mei trek ik naar ARTMUC, een belangrijke beurs voor hedendaagse kunst in München."

T-d: Heb je nog een stille droom?

Mia: "Zeker. I dream like a bird, and fly like a bird. En om Robert Henri te citeren: Het doel is niet om kunst te produceren, maar om in die verwonderlijke staat te verkeren die kunst onvermijdelijk maakt."

T-d: Naar wie kijk je op? Wat raakt jou zelf in een beeld van iemand anders?

Mia: "Wat mij raakt in het werk van anderen is als er een tastbare stilte of intensiteit ontstaat - wanneer vorm, ruimte en licht samenkomen. Ik heb bewondering voor architecten Frank Gehry, Zaha Hadid, Jean Nouvel door het gebruik van levende sculpturen. Beeldhouwers Pablo Atchugarry, Gianpietro Carlesso, Olafur Eliasson, Sofia Speybrouck door de zuiverheid van materiaal en lijn. James Turrell en Anthony McCall door het spel van licht en ruimte. En natuurlijk mogen fotografen niet ontbreken op mijn – trouwens steeds evoluerend – lijstje: Ansel Adams, Edward Weston, Hiroshi Sugimoto om eenvoud monumentaal te maken. Edward Burtynsky en Yann Arthus-Bertrand bewijzen dat landschappen mooi en confronterend zijn: die fragiele relatie tussen mens en planeet leeft ook in mijn werk."

T-d: Is het niet moelijker geworden om uit te blinken met foto's? De technologie is zodanig geëvolueerd.

Mia: "200 jaar na het ontstaan blijft fotografie zichzelf heruitvinden. Artificiële intelligentie heeft veel invloed, voor sommigen is het een waardevolle aanwinst. Zelf kies ik nog altijd voor beelden die de ware staat van de natuur weergeven, als visuele herinnering van onze blauwe planeet. Als kunstenares vind ik het belangrijk dat de collecties vanuit mijzelf komen."

T-d: Wie of wat zou je écht nog eens willen voor je lens halen?

Mia: "10 jaar terug fotografeerde ik de rivier Rio Tinto in Minas (Spanje), één van de oudste mijnbouwgebieden ter wereld. Door het menselijk ingrijpen kleurde de rivier bruinrood. Fascinerend, maar een kwetsbaar landschap dat stemt tot nadenken. Mineralen trekken me aan door hun dubbele aard: gevormd gedurende miljoenen jaren, maar tegelijkertijd met een culturele, economische en symbolische betekenis."